Piotruś Chałturnik

d Gdy wiosna biegła przez łąkę g w powietrzu pachniało bzem, C z naręczem pełnym stokrotek F A7 do lata spieszno było jej. Na łąkach rozkwitły stokrotki wkoło które wypadły jej z rąk. Bo nie wiedzieć jak i kiedy potknęła się o kreci dom. Płacze biedna a łzy jej. Rosą na trawie mienią się. Wtem czerwiec się nad nią pochylił, Ciepłym wiatrem osuszył łzę. Miłość tajemną ma siłę W skroni wiosny stokrotka lśni. A czerwiec ten szaławiła O letniej macierzance już śni Po nocach Kret zaiwania, z łopatą jak z żoną w dzień śpi, stokrotkę omija z daleka, nie dla niej haruje po świt Morał zaś z tego wynika Dla takich co sypiają w dzień Gdy miłość w koło rozkwita Warto przebudzić się – i wyjść z nory swej